:: バイポール だいあり~♪ ::

ก่อนอื่น...

เน็ตใช้ได้แล้วโว้ย ~~~

เน็ตเน่าตั้งแต่วันที่ 2 แล้วก็แย่ลงไปเรื่อยๆ เพิ่งกลับมาใช้ได้เมื่อวานตอนดึกๆ

แต่ถึงตอนนี้คำว่าใช้ได้ก็ไม่ได้แปลว่าจะคล่องปรื๊อ แต่ออกแนวสะดุดทุกๆห้านาที

ถึงตอนนี้ยังเข้าแฟนเมล์ป้าไม่ได้เลย T^T

โอ้ววว โนวว~

พอวันที่4ตอนเย็นก็เริ่มเอากระดาษออกมาเขียน อยากจะลองเขียนคล้ายๆกับกระดานครอสเวิร์ด

แต่จำนวนคำมันเยอะแล้วก็ไม่มีตัวอักษรร่วมกันเท่าไหร่ เลยเอามาวางต่อกันซะเลย

ไม่ต้องมีพีธีรีตองอะไรแล้ว อยากจะเขียนอะไรเขียนไปเลยดีกว่า ขี้เกียจว่างั้น

สรุปก็ได้ออกมาเป็นเช่นนี้แล~

ลายมือเน่า ขออภัย ~ 

ขนาดชุดนอนที่ใส่ตอนเขียนยังแฟนเกิร์ลเล๊ย

ความจริงอยากจะส่งภาพไปพร้อมกับแฟนเมล์ แต่ขณะนี้ยังติดต่อป้าไม่ได้  ราวกับโทรศัพท์ไป

ไม่รู้เน็ตจะต่อได้เมื่อไหร่ ตอนนี้มันก็เริ่มจะไกลห่างวันเกิดป้าไปเรื่อยๆ

ช้าไปหนึ่งวันไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าสองสามสี่ห้า มันคงจะดูน่าเกลียดมากๆ - -;;

ตอนนี้ก็ยังชั่งใจอยู่ว่าจะเอายังไง เก็บไว้ปีหน้าดีมั๊ย 

แต่ปีหน้าคงทำใหม่แหละ งานนี้ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าที่อยากให้เป็น

แต่ปอให้คะแนนความตั้งใจของตัวเองสูงนะ ตั้งใจจริงๆว่าอยากจะทำให้ป้า

แต่เน็ตดันไม่เอื้ออำนวย ซึ่งมันก็...สุดวิสัยจริงๆ ซวยขิงๆ

อันที่จริงปอก็อวยพรทางจิตไปเรียบร้อยแล้วล่ะ กร๊ากก

ปอว่าความตั้งใจที่อยากจะแฮปปี้เบิร์ทเดย์ให้ ความรู้สึกที่ว่าต้องทำอะไรให้สักอย่าง

นั่นแหละที่มันทำให้ปอรู้สึกว่า ' กูชอบเค้าจริงๆว่ะ '

ไม่ใช่ฐานะแบบอยากได้เป็นแฟน อยากให้เค้ารักกูบ้าง มันไม่ใช่

แปลกเหมือนกันที่ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับป้า หรือเมมเบอร์วงไหนเลย

แต่มันเป็นความรู้สึกเหมือน พี่ชายที่สนิทหรือเพื่อนสนิทมากกว่า

ปอนับถือเค้า เค้าทำให้ปอยิ้มได้ เพลงของเค้าซึ่งปออาจจะฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง กร๊ากก

แต่น่าแปลกที่บางทีมันทำให้เราหยุดเครียด หยุดคิดฟุ้งซ่าน เพื่อตั้งสมาธิฟังเพลงๆนั้นและร้องตามไปจนจบ

ปอไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นคืออะไร แต่ที่พึ่งทางใจของปอนอกจากแม่ก็คือผู้ชายพวกนี้แหละ 555

ปอคงไม่เลิกฟังเพลงของพวกเค้าแน่ๆ อนาคตอาจไม่ได้ตามอีก

แต่เพลงเก่าๆที่ชอบที่เคยฟังก็ยังจะอยู่ในไอพอดปอแน่ๆ

ปอรู้ว่าปอเป็นแฟนเกิร์ลไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก

แต่ปอก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าตอนไหนจะเป็นเวลาที่ปอรู้สึกว่าควรจะเฟดออกมา

แค่รู้สึกว่าตอนนี้มีความสุขก็โอเคแล้ว

บางทีการชอบแบบนี้ก็ทำให้เราพยายามนะ พยายามที่จะไปดูไลฟ์ พยายามเก็บเงิน พยายามไปญี่ปุ่น

พยายามเรียนภาษาญี่ปุ่น พยายามที่จะเป็นคนที่เชื่อมั่นในความฝันของตัวเองเหมือนพวกเค้า

ถ้าใครถามว่ารู้จักป้าดีแค่ไหน สิ่งที่ปอรู้ก็แค่สิ่งที่ป้าแสดงออก 

มันอาจจะหมายความว่า...ความจริงแล้ว ปอไม่ได้รู้อะไรเลยก็ได้

แต่มันก็ไม่สำคัญ ตัวจริงๆเราไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ แต่เราชอบในสิ่งที่เค้าแสดงออกก็โอเค

อย่างที่ว่า..เพราะเค้าเหมือนพี่หรือเพื่อน ซึ่งทั้งสองอย่างเป็นคนที่ปอให้ความสำคัญอยู่แล้ว

แต่นี่เค้าอยู่ไกล จะโทรไปสุขสันต์วันเกิดไม่ได้ 555 เลยอยากทำเท่าที่ตัวเองจะทำได้

ปอรู้สึกผิดนิดๆที่ส่งไปให้ป้าไม่ได้ แต่ก็แบบ เออ มันแอ๊กซิเด้นจริงๆนี่หว่า

ออกแนวปลอบประโลมตัวเอง 555

ดอกกุหลาบหลังบ้านบานแล้วก็ถ่ายมาลงบล็อก จะได้มีอะไรที่ดูดีบ้างในเอนทรี่นี้ 55

โรงเก็บของที่หลังบ้าน ออกแบบค่อนข้างบ้านนอก โปรดเข้าใจ 555

แต่มันก็เป็นฉากที่ได้อารมณ์เก่าๆดีนะ(เหรอ?)

ที่ตกใจมากคือดอกสีชมพู มันมาได้ยังไงไม่รู้ แต่ก็สวยดี

ท้องฟ้าที่บ้านยังคงสวยถูกใจ ก็เลยยังคงลงเหมือนเดิม เหตุผลดีมากก

อยากจะหาที่อื่นถ่ายบ้าง เริ่มเบื่อรูปตัวเองแล้ว แต่ปอไม่ได้ออกไหน นอกจากบ้านและโรงเรียนเลย

ช่วงนี้ที่รร.ก็ยุ่งเกินกว่าจะเอากล้องไปเดินถ่ายอย่างสำราญบานใจได้ ไหนจะต้องห่วงกล้องหายอีก

มันค่อนข้างลำบากที่จะต้องแบกกล้องไปแลปวิทย์ ไปโรงอาหาร หรืทอทุกที่ด้วย - -;

เอาโลโก้เสื้อที่ออกแบบโดยพีโกะ เพื่อนคนเก่งที่เล่นเอ็กทีนด้วย มาโชว์ ภูมิใจราวกับตัวเองออกแบบ

กีฬาสีปีนี้ ปอมีหน้าที่เป็นกรรมการนักเรียนรักษาความเรียบร้อย งานมันหนักแหละ

แต่ก็ยังห่วงแสตน อันที่จริงปอยังไม่ใช่สตาฟฟ์จะได้เป็นก็ปีหน้า

แต่ปอก็ห่วงอ่ะ ว่ามันจะโอเคมั๊ย อะไรมั๊ย พยายามดูตลอด อยากจะช่วยเสนออะไรบ้าง

แบบเพลงนี้มันส์นะ เพลงนี้สนุก แต่ดูเหมือนพี่เค้าอยากจะให้เป็นความคิดของพวกเค้ามากกว่า

ก็โอเค ไม่เป็นไร ปอเก็บไว้ทำแสตนตัวเองปีหน้าก็ได้

ดูเหมือนเอนทรี่เก็บกดมาก กร๊ากกก~~

ต่อจากนี้คงไม่ได้ออนไลน์บ่อย เพราะเน็ตเน่าและมีรายนามงานที่ต้องทำดังนี้

โครงงานวิทย์ (ไม่ทำก็ไม่จบ) 

ฝรั่งเศสอบพูด (ไม่สอบก็ตก >> มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ!) 

แข่งทำวีดีโอพรีเซนเทรชั่น (จุดประสงค์คือเกียรติบัตร) 

สอบเปตอง(กีฬาโยนลูกเหล็กที่ใช้ดวงมากกว่า90% เรียนไปเรียนมารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนแก่)

แข่งภาษาอังกฤษ (จุดประสงค์คือตังค์) 

ละครห้องที่โคตรของโคตรตลก (โชว์สปิริตว่าห้องกูก็ทำอะไรเป็นการเป็นงานได้ ฮาเป็นการเป็นงานนั่นเอง) 

ซ้อมเต้นงานกีฬา (แอโรบิก เพลงพี่ติ๊ก ชีโร่ << เพลงทันสมัยมากกกก)

อยากให้ทุกคนร่วมรับรู้ความยุ่งของปอนั่นเอง กร๊ากก

สังเกตว่าทุกอย่างที่ทำจะมีจุดประสงค์ตลอด 555

เอ้อ แล้วก็ไปลองออดิชั่นมือกีต้าร์วงโรงเรียนมา ปรากฏว่าตกรอบ 555

ไว้ลองใหม่ปีหน้า ยังมีความหวังอยู่

คือปอเคยเล่นกีต้าร์มานิดหน่อย เรียนคลาสิคแบบที่เล่นตามโน๊ตมา ส่วนตีคอร์ดได้แต่คอร์ดง่ายๆ

เอฟ ซี จี ดี จีเซเว่น อีไมเนอร์ เอฟชาร์ป จำได้แค่นี้ << ถึงได้ตกรอบไงล่ะ

แถมเวลาปอตีคอร์ดปิ๊กมันชอบหลุดไปอยู่ในกีต้าร์ (กรณีกีต้าร์โปร่ง) 55

ปอเลยเลิฟกีต้าร์ไฟฟ้ามาก ชอบทำท่าดีดให้มันแอดวานซ์เหมือนหอม พยายามโซโล่ให้ดูเท่

แต่ก็นั่นแหละ ตกรอบ - -;;;

ส่วนเบสเรียนอยู่แปปนึง ได้คอร์ดง่ายๆมา แต่ก็ไม่ได้จับเบสเป็นปีแล้ว ลืมหมด

แต่ปอชอบเสียงทุ้มๆของมันน่ะ เบสมันเร็วได้ดั่งใจมากกว่ากีต้าร์ด้วยแหละ คงเพราะดีดแค่สองสายมั้ง

แต่ที่ไม่ออร์เบส เพราะเพื่อนในห้องคนนึงเก่งมากๆ แล้วมันก็ออร์ผ่านไปแล้วด้วย

ส่วนปอคงต้องรอปีหน้า เพราะน้องมือกีต้าร์กับมือกลอง ปีหน้าเค้าจะออกไปเรียนที่อื่น

พูดง่ายๆว่าตอนนี้รอเสียบอย่างเดียว กร๊ากกก

เป็นอีกสิ่งที่อยากทำน่ะ คิดว่าลองพยายามดูกับมันสักตั้ง ปอไม่ได้เก่งเลย แต่ปอคิดว่าปอพยายามได้นะ

ถึงผลที่ออกมาจะผิดหวังหรือไม่ได้เป็นอย่างที่คิด แต่ก็ดีที่ได้ลอง : )

สุดท้าย...

อยากบอกว่าคิดถึงทุกคนที่นี่มากๆ > 3

และคิดถึงFBมากๆ หนูอยากมีส่วนร่วม *ดิ้นๆ*

Ps.เผื่อขมิ้นมาเห็น (ขอเรียกอย่างนี้นะคะ) เราเพิ่งสิบหกมาได้เดือนเดียว

อายุรุ่นเดียวกันจริงๆด้วย ดีใจมากที่ขมิ้นไม่กลัวอาการสครีมของเรา กร๊ากก

แต่ว่าต่อไปก็อาจจะกลัวได้นะ 555

Pss.คุณพี่ที่ถ่ายรูปสวยมาคอมเม้นท์ให้ในเอนทรี่ที่แล้ว ขอบคุณมากๆเลยค่ะ

Psss. เน็ตเน่าอีกแล้ว เอมหลุดกระจาย T^T