:: バイポール だいあり~♪ ::

หลังจากได้ดูซักกุในรายการแชลแนลวีแล้ว..ก็เกิดความรู้สึกขึ้นมาอีกครั้ง

ปอรู้ว่ามันไม่ดีเลยที่เป็นคนใจโลเล ไม่มั่นคงกับสิ่งที่ตัวเองคิด

ในขณะเดียวกัน มันก็ไม่ดีเลยที่เราละเลยสิ่งที่เรา'ชอบ'

ปอคิดตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ไปงานซักกุแน่นอน เนื่องด้วยอะไรหลายๆอย่าง

ถึงจะบอกว่าไม่ไปแน่นอน แต่ปอก็ใช้เวลาทบทวนความคิดนี้อยู่สามวัน

สามวันที่ทบทวนว่า'ระหว่างความสุขกับความจำเป็น อะไรที่เราควรให้น้ำหนักมากกว่ากัน'

ถามว่ามันง่ายมั๊ยที่จะไปงานนี้ มันไม่ง่ายแต่ก็ไม่ได้ยากถึงขนาดที่ว่าไกลเกินเอื้อม

แต่สถานะปอในตอนนี้เป็นแค่เด็กม.สี่กินค่าขนมพ่อแม่ และพ่อแม่ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร

เรายังมีแพลนที่ต้องใช้เงินก้อนอีกในอนาคต แต่ถ้าปอจะไป มันก็เป็นสิทธิ์ของปอ

แม่พูดเสมอว่า 'มันเป็นตังค์ของปอ จะทำอะไรก็แล้วแต่ปอ'

แต่ในคำพูดนั้น ปอรู้ว่ามันยังมีอะไรบางอย่างอยู่ในนั้น บางอย่างที่ปอก็รู้ดี

ไม่ชอบเลย เวลาที่ตัวเองมานั่งจิตตกคิดเสียใจกับการตัดสินใจ

ที่ปออยากไปก็เพราะ เพิ่งรู้สึกตัวว่า'เฮ้ย นี่มันซักกุ มันวีเคย์นะ หายากมากที่จะมาใกล้ๆเราแบบนี้'

แต่ปัญหาก็เกิดอีก - -; คือถ้าปอไปปอจะเสียเซลฟ์มากๆที่ตัวเองไม่สามารถพูดสิ่งที่คิดออกไปได้หมด

(ซึ่งแบบนั้นมันอาจจะดีกับตัวซักกุก็ได้นะ 55)

คงเพราะเป็นคนแบบนี้ คิดมาก คิดแล้วคิดอีก ก็เลยต้องมานั่งเสียใจอยู่อย่างนี้

ปอมักจะปลอบใจตัวเองเสมอว่า ' เฮ้ย! มึงแค่ม.4นะ เดี๋ยวมึงค่อยตามก็ได้

มึงตั้งใจเรียนไปก่อน แล้วพอโต ค่อยเอาเงินที่หาได้ไปหาความสุข '

แต่ถึงจะพูดแบบนั้น มันก็ยังปวดใจอยู่ดีแหละ

ความสุขที่เราว่ามันมาใกล้ขนาดนี้ แล้วก็ไม่รู้ว่าในอนาคตจะได้แบบนี้รึเปล่า

ไม่ใช่ว่าปออยากจะตามจนเสียการเรียน อย่างวันนี้ที่แชลแนลวี ปออยากไป

แต่เพราะเรารู้ตัวว่า กว่ารร.จะเลิกก็สี่โมง เหงือซ่ก เพราะซ้อมกีฬาสี

อย่างเร็วที่สุดก็คงไปถึงสยามตอนเกือบหกโมง แล้วจะบอกแม่ว่ายังไง

แม่ที่รอกินข้าวพร้อมเราอยู่ที่บ้าน แม่ที่รอเรามาเล่าว่าวันนี้แสตนสีเราเป็นยังไง

แม่ที่เค้าคิดว่าเราเป็นความสุขของเค้า แต่เรากลับตามหาความสุขที่ไกลออกไป

มันทำให้ปอคิดว่าเราทำผิดรึเปล่า ผิดที่คิดแบบนี้รึเปล่า ผิดที่อยากไปรึเปล่า

บอกตรงๆว่าสับสนนะ สับสนมากๆ

ตอนนี้ปอคิดเยอะมากเรื่องอนาคตของตัวเอง ถ้าเอาตามใจปอ ปอไม่อยากอยู่ไทย

และปออยากหาเงินมาจับจ่ายซื้อความสุขของตัวเอง อย่างตั๋วไลฟ์ ซีดี เสื้อผ้า คสอ.

แต่ปอก็คิดเรื่องที่เราควรทำ อย่าง ซื้อบ้านใหม่ให้แม่ หรือเทคแคร์พ่อที่เราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเลย

ความจริงที่ว่า 'เราได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง'

และปอคิดว่าความจริงข้อนั้นแหละที่ทำให้ปอปวดใจ

ไม่น่าเชื่อว่าดูซักกุแค่สิบห้านาทีผ่านแชลแนลวีจะทำให้อีนี่ประสาทไปไกลหลายร้อยลี้

' ถ้าฉันได้อยู่ตอนนั้นจะเป็นยังไงนะ '

' ถ้าฉันได้พูดกับพวกเค้า '

' ถ้าฉันได้ดูพวกเค้าเล่นดนตรีสดๆล่ะ '

ปอคิดได้แค่ว่า..ถ้าอย่างนู้นอย่างนี้จะเป็นยังไง

และแน่นอน ปอไม่มีวันได้รู้ความรู้สึกของคนที่ได้ไปดูในวันพรุ่งนี้

แต่ปอจะรู้ความรู้สึกของคนที่ไม่ได้ไป

ต่อให้อนาคตจะตามเก็บสักกี่ไลฟ์ มันก็ไม่เหมือนครั้งนี้ ทุกครั้งไม่เคยเหมือนกัน

เราย้อนเวลากลับมาไม่ได้ ที่ทำได้แค่พยายามไม่เสียใจกับอดีตที่ได้ผ่านไปแล้ว...

ปอเลือกเองว่าจะไม่ไปจะด้วยเหตุผลอะไรที่ค้ำคอปออยู่ก็ตาม

แม้ว่าปอจะหลอกตัวว่าไม่เสียใจแต่ถึงตอนนี้ปอรู้ว่าปอเสียใจและเสียดาย

ที่พวกเค้าอยู่ใกล้ขนาดนี้แต่กลับไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้เข้าใกล้พวกเค้าเลย

จะว่าไป...มันก็เหมือนกับการที่ปอยังอยู่ที่เดิม ทั้งๆที่ปากก็บอกว่าอยากจะใกล้

แต่ปอจะยอมรับมัน

เสียใจก็ยอมรับว่าเสียใจ

ปอเลือกเอง และปอเลือกแล้ว มันแก้ไขไม่ได้ ย้อนเวลาไม่ได้

ที่ทำได้แค่ก้าวต่อไป

ถามว่าอิจฉาคนได้ไปมั๊ย อิจฉาค่ะ

คงเหมือนกับตอนคอนพีเอส ที่พี่นากับพี่ก้วยไป ปอรีบออนเอมถามบรรยากาศกับพี่สองคนนี้

ถามทุกสิ่งที่อยากจะรู้ แม้จะรู้ว่ามันคงไม่ได้เหมือนกับการไปเห็นด้วยตา

แต่บางที...ความสุขอาจส่งต่อกันได้

Ps. อาจจะดูเป็นอะไรที่ไร้สาระมากๆ แต่ไม่นานมานี้ ฝันว่าได้เจอป้านตตรี้ด้วยล่ะ

ปอนั่งกอดเขาร้องไห้แบบที่เป็นทุกครั้งเวลารู้สึกเสียใจมากๆ

แต่อยู่ดีๆรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆบนหัวก็เลยเงยหน้าขึ้นมา

เห็นป้านตตรี้วางมือไว้บนหัวปอ แล้วพูดอะไรสักอย่างนี่แหละ จำไม่ได้ - -;

แล้วป้าก็ยิ้มแบบที่ยิ้มในบล็อก ยิ้มนางสาวไทย 55 จากนั้นก็เดินหายไปเลย ทิ้งให้ปอนั่งอึ้งอยู่แบบนั้น

แล้วก็ยังอึ้งอยู่ถึงตอนนี้ 55

อันที่จริงป้าคงบอกว่าอย่ามานั่งเกะกะขวางทาง

ขอบคุณนะป้า แม้จะเป็นแค่ฝัน แต่ความรู้สึกอุ่นๆนั่น ปอยังรู้สึกอยู่ ถึงจะตื่นแล้วก็เถอะ

: )

เอ้อ ลืมบอกว่าชอบทรงผมจิยุ + บีทบ็อกของทาเครุ สึโก่ย!