:: バイポール だいあり~♪ ::

ตอนนี้เราค้นพบความจริงข้อนึง

เวลาที่เราค้นพบว่าตัวเองทำอะไรได้ และมีบางคนบอกว่าชอบมัน

เราจะทำสิ่งนั้นบ่อยๆ : )

(เช่น การถ่ายรูปแล้วอัพลงบล็อก ๕๕๕)

ตอนนี้ให้เวลากับอินเตอร์เน็ตน้อยลงมากๆ

เพราะไม่นานมานี้ เราปวดหัวอย่างรุนแรง และถึงขั้นเบลอจนหกล้มสร้างแผลให้ตัวเองเป็นรอยยาว - -;

(แวบแรกคิดถึงเรื่อง1litre of tear เลย แบบ'กูไม่อยากเป็นแบบนั้นนะ ไม่เอา T^T')

แม่ตั้งข้อสงสัยว่าเพราะเล่นคอมมากเกินไป(ราวสี่ชม.ทุกวัน) สมองกับสายตาเลยถูกใช้งานมากเกิน

เราก็เลยลองหยุดเล่นคอม ตั้งแต่วันที่9 จนถึงวันนี้เพิ่งมาเล่น

ปรากฏว่า 'มันหายปวดหัวจริงๆ' ดังนั้นก็เลยวางแผนชีวิตตัวเองใหม่

ให้เวลากับการดูหนัง ฟังเพลง และอ่านหนังสือ มากกว่าอยู่หน้าคอม

แต่มันก็เหมือนกับการปิดหูปิดตา ไม่ได้รับข่าวสารอะไรเลย

ช่วงเวลาที่หายไป ปอก็ห่วงนะ มันอาจจะดูเป็นอะไรที่บ้าบอมากๆแต่ว่า...

ปอห่วงว่า วันนี้ป้านตตี้ไปกินอะไรมาบ้าง เจ๊กจะอัพอะไรที่ทำให้เราพูดว่า'ไปตายซะ'อยู่รึเปล่า

คุณหนูโคสุเกะกับหนูไมจะอัพบล็อกมั๊ย และยังมีอีกหลายคนที่เป็นห่วง

อย่างคางุระ ยูยะอานิกิ มาโอะเนียง อลิซไนต์ ไหนจะบล็อกพี่ๆเพื่อนๆในเอ็กทีนอีกล่ะ  

จนบางทีรู้สึกเหมือนกับว่า 'เราห่างกับพวกเค้ามากไปรึเปล่าวะ' 

เวลาอ่านบล็อกพี่ปาล์ม หรือพี่เม ปอจะรู้สึกอยู่เสมอว่าพี่มีพวกเค้าอยู่ในใจตลอด

แต่สำหรับปอเหมือนกับบางทีปอลืมพวกเค้าไป แน่นอนว่าเพราะเรื่องเรียนมาสุมในหัวปอ

เหมือนกับครั้งที่แล้วที่บอกว่าคิดถึงอลิซเพราะว่ารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ให้เวลากับอลิซมานานแล้ว

ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าไม่ว่าวงอะไร ปอก็ไม่มีเวลาให้พวกเค้าเลย

พูดไปพูดมาเหมือนสามีที่กำลังสารภาพความผิดกับภรรยา - -;

ยิ่งตัวเองมาปวดหัวแบบนี้ แค่จะจ้องหน้าคอมให้ได้สักชม.ยังเป็นเรื่องฝืนสังขาร - -;

ก็ยิ่งรู้สึกต้องห่างกันไปอีก 

แน่นอนว่าเรื่องเรียนเป็นหลัก ปอมุ่งมันและพยายามกับมันมากๆเพราะมันเป็นอนาคตของปอ

เรื่องกิจกรรม เรื่องห้อง เรื่องเพื่อนๆก็เหมือนกัน

....แต่บางทีก็รู้สึกผิดกับผู้ชายเหล่านี้นะ เหมือนกับ...เราไม่มีเวลาให้เพื่อนสนิทของเรา

ทั้งๆที่เวลาเราไม่มีใคร เราได้เพลงและพีวีของพวกเค้าช่วยไว้แท้ๆ

อย่างไรก็ตาม วันนี้ได้เห็นรูปโปรไฟล์ใหม่ของวงคางุระ : ]

เป็นเช่นนี้แล...

 ทำไมตอนแรก photobucketอัพโหลดได้แค่ NS ? ทิ้งอีกสามคนเฉยเลย

อิชชิทำให้รู้สึกถึงวีเค ดูวัยรุ่นขึ้น ?

ปอรู้สึกว่านี่เป็นตัวนาโอะรันมากๆ ผมทรงนี้โพสต์อย่างนี้ ชอบรูปนี้นะ มันดูธรรมชาติมากๆ

 หล่อมากก > < ปอก็รู้สึกว่าคุณชายเป็นตัวเองมากๆเช่นกัน

เปิดเถิกแล้วแมนจ้ะ เอ๊ะ หรือไม่แมน ? 

ขอเม้าท์นิดนึง เมื่อนานมาแล้ว ปออ่านบล็อกเธอ แล้วเจอเข้ากัน2ไอเทมนี้

Sin style ?

 กล้าเถียงป่ะล่ะ ว่าชินไม่ได้ชอบแฟชั่น ไม่ได้แต่งตัวเก่ง :P

ดูเด็กขึ้น ? ทำไมรู้สึกว่าตาอิซุมิเหมือนจะสื่ออะไรบางอย่าง

แต่ปอชอบผมอิซุมิซิงเกิ้ลที่แล้วมากกว่านะ 

ขอบคุณมากๆนะคะ ที่อ่านบล็อกถึงตรงนี้

คิดถึงทุกๆคนที่นี่มากๆ แต่ว่ายังไงก็ต้องให้สภาพสายตาและอาการปวดหัวดีกว่านี้ก่อน

ทุกคน ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ ^^

ยังไงก็ฝากดูแลเคระ คางุระ ชิโดะ อลิซไนต์ ด้วยนะคะ ๕๕๕ : ]

Ps. งานซักกุ ปอไม่ไปนะคะ มีปัญหาเรื่องเงิน การเดินทาง ซึ่งนั่นก็คือทุกเรื่องนั่นแหละค่ะ - -;

อยู่ดีๆก็คิดถึงคำพูดในอนิเมะฟรุ๊ตบาสเก็ตขึ้นมา

' คนเราที่รักตัวเองขึ้นมาได้ก็เพราะว่ามีคนบอกว่ารักเรา '

ตอนปอป่วย แม่ ป้าและทุกคนในบ้าน ดูแลปอดีมากๆ เพื่อนๆที่สนิทกันก็คอยถามไถ่อาการ

บางคนไม่ค่อยสนิทก็ยังแสดงความเป็นห่วง รู้สึกขอบคุณมากๆ

เพราะฉะนั้น มันเลยทำให้ปอแคร์ตัวเองมากขึ้น เพราะปอรู้สึกว่ามีคนแคร์ปออยู่ : )